200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας εκθέτει στην Πανελλήνια Έκθεση το «Μεγάλο τοπίο της Ύδρας»

Η πρώτη έκθεση του Γκίκα (1906-1994) στην Ελλάδα έγινε το 1928 στην γκαλερί Στρατηγοπούλου. Τη δεκαετία του 1930 ο ζωγράφος συνδέθηκε φιλικά με τον Δημήτρη Πικιώνη, τον Στρατή Δούκα και τον Γερμανό Κλάους Φρισλάντερ. Τότε ξεκίνησε ένα ταξίδι «αναβάπτισής» του στον λαϊκό πολιτισμό: περιδιάβηκε προσφυγικές συνοικίες, φωτογράφισε λαϊκές γειτονιές, αντικείμενα και παιχνίδια. Την ίδια εποχή όμως στο ατελιέ ζωγράφιζε με ύφος που παραπέμπει στην παρισινή πρωτοπορία. Τελικά, ο Γκίκας κατέκτησε το προσωπικό του ύφος εμβαθύνοντας σε μια νέα, για αυτόν, περιοχή: την τοπιογραφία. Η ουσιαστική και γόνιμη επαφή του με την Ύδρα, η στροφή προς την ενδελεχή μελέτη του άγριου τοπίου του νησιού, του επέτρεψαν να αρθρώσει για πρώτη φορά στην έως τότε δημιουργία του έναν καθαρά προσωπικό και συνάμα «ελληνικό» λόγο. Με το Μεγάλο τοπίο της Ύδρας (1938), που ο Γκίκας εξέθεσε στην Πανελλήνια Έκθεση στο Ζάππειο, ο μοντερνισμός έγινε ντόπια πρόταση, απευθυνόμενη πρωτίστως στο ελληνικό κοινό. Και ο ζωγράφος πέτυχε αυτό που διακαώς επιθυμούσε όταν εγκατέλειπε το Παρίσι και μιλούσε για «μεσογειακή» ζωγραφική: να δημιουργήσει έναν «ελληνικό μοντερνισμό». Το 1946, με τη διοργάνωση της πρώτης αναδρομικής έκθεσής του στο Βρετανικό Συμβούλιο, ο Γκίκας αναγνωρίστηκε πια ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους.

 

Χρησιμοποιούμε cookies και παρόμοιες τεχνολογίες για να αναγνωρίσουμε
τις επαναλαμβανόμενες επισκέψεις και προτιμήσεις σας,
καθώς και για να μετρήσουμε και να αναλύσουμε την κίνηση στον ιστότοπό μας.

Για να δείτε περισσότερα δείτε την πολιτκή προστασίας προσωπικών δεδομένων.