200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Ο Μακρυγιάννης αναθέτει στον Δημήτριο Ζωγράφο την εικονογράφηση του Αγώνα

«Κι έρχοντας εδώ εις Αθήνα, πήρα ένα ζωγράφο Φράγκο και τον είχα να μου φκιάσει σε εικονογραφίες αυτούς τους πολέμους. […] Δεν γνώριζα τη γλώσσα του. Έφκιασε δύο τρεις, δεν ήταν καλές· τον πλέρωσα κι έφυγε. Αφού έδιωξα αυτό τον ζωγράφο, έστειλα και έφεραν από την Σπάρτη έναν αγωνιστή, Παναγιώτη Ζωγράφον τον έλεγαν [...] Έπαιρνα τον Ζωγράφο και βγαίναμεν εις τους λόφους και τόλεγα… Έτζι είναι εκείνη η θέση, έτζι εκείνη· αυτός ο πόλεμος έτζι έγινε, αρχηγός ήταν των Ελλήνων εκείνος, των Τούρκων εκείνος».

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα (Β΄ 349) από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη διαφαίνεται χαρακτηριστικά το αφηγηματικό και αισθητικό χάσμα μεταξύ τουρκοκρατούμενης Ελλάδας και Δύσης. Γιατί η λαϊκή ζωγραφική, με το απλό και κατανοητό ύφος της και τον πλατιά περιγραφικό της χαρακτήρα, βρισκόταν σε ριζική αντίθεση με την ψευδαισθητική τέχνη της αναπαράστασης, που είχε καλλιεργηθεί στη Δύση από την Αναγέννηση και μετά. 

Ο ζωγράφος του Μακρυγιάννη (περ. 1790 - μετά το 1843), καταγόταν από τη Σπάρτη και ήταν οπλαρχηγός στην Επανάσταση. Ελάχιστα είναι γνωστά για τη μαθητεία και το ζωγραφικό έργο του. Ήταν, ωστόσο, αγιογράφος, γεγονός που επιβεβαιώνει την επιβίωση της βυζαντινής παράδοσης και τη στενή σχέση της θρησκευτικής με την κοσμική λαϊκή τέχνη. 

 

Χρησιμοποιούμε cookies και παρόμοιες τεχνολογίες για να αναγνωρίσουμε
τις επαναλαμβανόμενες επισκέψεις και προτιμήσεις σας,
καθώς και για να μετρήσουμε και να αναλύσουμε την κίνηση στον ιστότοπό μας.

Για να δείτε περισσότερα δείτε την πολιτκή προστασίας προσωπικών δεδομένων.