200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Με την ατομική του έκθεση στη γκαλερί Ζουμπουλάκη ο Μόραλης εγκαινιάζει την αφαιρετική του περίοδο

«Δεν μπορείς να φλυαρείς. Πρέπει να πειθαρχείς. Πρέπει να συγκρατείς τη σύνθεση από οτιδήποτε το περιττό…» έλεγε ο Γιάννης Μόραλης (1914-2009) αποκαλύπτοντας τον τρόπο σκέψης και εργασίας του. Η ζωγραφική του Μόραλη ακολούθησε μια αργή, εξελικτική διαδικασία μεταστροφής από την αναπαράσταση στην αφαιρετικότητα, αλλά ποτέ στην ανεικονική ζωγραφική, την εικόνα δίχως θέμα. Η ένταση, η έκρηξη, το χρωματικό πάθος είναι έννοιες εξοβελισμένες από το έργο του. Αντίθετα, κυριαρχούν η ηρεμία, η γαλήνη, η αίσθηση του άχρονου, η αναγωγή των αφηγηματικών στοιχείων σε απλά σχήματα και λιτά χρώματα.

Έτσι, οι επιφάνειες καθαρού χρώματος, όπου τα καμπύλα στοιχεία ενεργοποιούν τις αυστηρές κάθετες και οριζόντιες ζώνες, συνιστούν ένα αρχικώς εγκεφαλικό παιχνίδι το οποίο σταδιακά επιβάλλεται στο θυμικό του θεατή. Αυτή είναι η ουσία της ζωγραφικής του Μόραλη, το κέρδος του έργου του: ένας μοντέρνος κλασικισμός με αναφορές στο πνεύμα (και όχι τη μορφή) της αρχαιότητας, σε αναζήτηση του αιώνιου, που εξελίσσεται σε ύμνο της ζωής. Η νέα αυτή κατεύθυνση του Μόραλη παρουσιάζεται πρώτη φορά στο κοινό τον Μάρτιο του 1972 στην τρίτη ατομική του έκθεση, στη γκαλερί Ιόλα-Ζουμπουλάκη, όπου Το κορίτσι που ζωγραφίζει τοποθετείται σε περίοπτη θέση – ως «κλειδί» για την ανάγνωση των αφαιρετικών πια έργων του δασκάλου.

 

Χρησιμοποιούμε cookies και παρόμοιες τεχνολογίες για να αναγνωρίσουμε
τις επαναλαμβανόμενες επισκέψεις και προτιμήσεις σας,
καθώς και για να μετρήσουμε και να αναλύσουμε την κίνηση στον ιστότοπό μας.

Για να δείτε περισσότερα δείτε την πολιτκή προστασίας προσωπικών δεδομένων.