200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Ο Δημήτρης Γαλάνης πραγματοποιεί ατομική έκθεση στο Ιλίου Μέλαθρον

Τηρουμένων των αναλογιών, ο Δημήτρης Γαλάνης (1879-1966) συνιστά για την ελληνική τέχνη του Μεσοπολέμου ένα πρότυπο ανάλογο του Νικολάου Γύζη για τον 19ο αιώνα. Όπως ο Γύζης, που καταξιώθηκε στο Μόναχο, εκλεγόμενος μάλιστα στην έδρα ζωγραφικής της περίφημης Ακαδημίας, έτσι και ο Γαλάνης επιβλήθηκε στην καλλιτεχνική ζωή του Παρισιού: συνδέθηκε με κορυφαίους ζωγράφους της εποχής (Ντεραίν, Ματίς κ.ά.), υπήρξε ενεργό μέλος της παρισινής πρωτοπορίας, καινοτόμησε στο πεδίο της χαρακτικής και γνώρισε την καταξίωση, με αποκορύφωμα την εκλογή του, το 1945, στην έδρα χαρακτικής της École des Beaux Arts (Σχολής Καλών Τεχνών) του Παρισιού. Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο Γαλάνης είναι «Γάλλος» καλλιτέχνης, με την έννοια που ο Γύζης είναι «Γερμανός».

Όμως, όπως ο Γύζης, έτσι και ο Γαλάνης λειτούργησε ως πόλος έλξης στο Παρίσι, διδάσκοντας και βοηθώντας νεαρούς Έλληνες καλλιτέχνες που μετεκπαιδεύτηκαν στη Γαλλία (Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Π. Ρέγκος κ.ά.), η μεταστροφή δε της ελληνικής τέχνης από τις γερμανικές στις γαλλικές αναζητήσεις στις αρχές του 20ού αιώνα εν μέρει οφείλεται και στη φήμη του. Επιπρόσθετα, με την ατομική του έκθεση στο Ιλίου Μέλαθρον (1928), ο Γαλάνης επέδρασε καίρια στην εδραίωση μιας «εθνικής» σχολής χαρακτικής που, μέσω και της διδασκαλίας του Κεφαλληνού, οδήγησε στις μεταπολεμικές διεθνείς βραβεύσεις χαρακτών όπως οι Τάσσος, Κατράκη, Γραμματόπουλος κ.ά.

 

Χρησιμοποιούμε cookies και παρόμοιες τεχνολογίες για να αναγνωρίσουμε
τις επαναλαμβανόμενες επισκέψεις και προτιμήσεις σας,
καθώς και για να μετρήσουμε και να αναλύσουμε την κίνηση στον ιστότοπό μας.

Για να δείτε περισσότερα δείτε την πολιτκή προστασίας προσωπικών δεδομένων.