Το «Χαμένο κέντρο» του Λορεντζάτου
200 ΧΡΟΝΙΑ : ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ
1961

Το «Χαμένο κέντρο» του Λορεντζάτου

Κριτικός δοκιμιογράφος σπάνιας παιδείας και ευρυμάθειας, με στοχαστικό βάθος, αυστηρή κρίση, φρεσκάδα ιδεών και συναρπαστική γλώσσα, ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004) άρθρωσε έναν κριτικό λόγο με επίκεντρο τη νεοελληνική παράδοση. Εκκινώντας από τον μοντερνισμό και την μετα-αναγεννησιακή ουμανιστική παράδοση της Δύσης, μεταφράζοντας Μπλέικ και Πάουντ και γράφοντας για τον Ζιντ, στράφηκε στην περιοχή της «εφαρμοσμένης» ή «εμπράγματης μεταφυσικής» με το περίφημο δοκίμιό του «Το χαμένο κέντρο». Αρνητής του μοντερνισμού, άσκησε έντονη κριτική στις αρχές της νεωτερικότητας, υπερασπιζόμενος τις αξίες της ορθόδοξης παράδοσης και της ελληνικότητας, αφήνοντας σπουδαίες μελέτες για τον Παπαδιαμάντη, τον Σολωμό, τον Σικελιανό, τον Μακρυγιάννη κ.ά.