Εθελοντική αιμοδοσία
1952

Εθελοντική αιμοδοσία

Η εθελοντική αιμοδοσία αναπτύχθηκε στην Ελλάδα χάρις στην πρωτοπόρο έρευνα και έργο πρωτίστως του Ιατροφιλόσοφου Μικέ Παϊδούση (1906-1974), που πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Εθνικής Υπηρεσίας Αιμοδοσίας (1952), έχοντας ως αρωγούς τον Ιπποκράτη Τσεβρένη (1916-1997) και τον Ηλία Πολίτη (1916-1976). Τον Ιούνιο 1962, με ενέργειες της Τιτίκας Μανδαλάκη (1929-2020), η Ελλάδα απέκτησε το 1ο κινητό συνεργείο αιμοληψίας, δωρεά της Γαλλικής κυβερνήσεως, με το οποίο κατέστη εφικτή η συλλογή αίματος εκτός Αθηνών & Θεσσαλονίκης (όπου λειτουργούσαν τότε Κέντρα Αιμοδοσίας), με πρώτους στην γραμμή προσφοράς τους στρατευμένους νέους της χώρας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο περιορίσθηκε το έλλειμα αίματος που κάλυπτε, ως ένα βαθμό, η χώρα με εισαγωγές (κυρίως από το πλεόνασμα του Ελβετικού Ερυθρού Σταυρού) και άνοιξε ο δρόμος για την κατάργηση της αμειβόμενης αιμοδοσίας. Με την κατάργηση της αμειβόμενης αιμοδοσίας, στα μέσα της δεκαετίας 1970, και την ανάπτυξη των Κέντρων Αιμοδοσίας του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), η Ελλάδα κατέστη ασφαλής ως προς τις μεταγγίσεις αίματος, προσελκύοντας διεθνές επιστημονικό ενδιαφέρον, ιδίως την δεκαετία 1980 (βέλτιστη πρακτική ως προς την επιδημία HIV).

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ